บทที่ 22

ยามดึกสงัด อรัญญานอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงผู้ป่วย ความเจ็บปวดที่แล่นพล่านมาจากกระเพาะอาหารบีบคั้นให้เธอต้องนอนขดตัวงอจนแทบจะกลมกลืนไปกับผ้าห่ม

ความจริงแล้วความทรมานนี้กัดกินเธอมาค่อนคืน

ก่อนหน้านี้อรัญญาฝืนใจกินยาแก้ปวดไปบ้างแล้ว แต่มันกลับเหมือนเอาน้ำน้อยไปราดกองไฟ ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย

ยาไอบูโ...